Zeeslag
Hoofdstuk 83
Jessica trok heel wat bekijks toen ze met een plantenspuit de gevel van Amstel 216 aan het besproeien was.
De bewoners hadden er geen enkel probleem mee. Integendeel, ze vonden het eigenlijk wel goed dat er eindelijk eens serieus werd onderzocht wat er op hun gevel stond.
Het Bloedhuis sprak al eeuwen tot de verbeelding. De wildste verhalen deden er de ronde en het huis werd zelfs tijdens rondleidingen door Amsterdam aangedaan. Meerdere malen moest Jessica aan nieuwsgierige toeristen en voorbijgangers uitleggen wat ze aan het doen was.
Iemand met een ladder en een plantenspuit die een gevel staat te besproeien, roept nu eenmaal vragen op.
Zelfs de politie en Stadstoezicht konden hun nieuwsgierigheid niet bedwingen. Maar het veldonderzoek leverde veel meer op dan Jessica had verwacht. Op verschillende plaatsen verschenen namen, letters en symbolen die met het blote oog nauwelijks zichtbaar waren.
De naam van de bewoner: Coenraad van Beuningen.
De naam van zijn vrouw: Jacoba Victoria Bartolotti.
Daarnaast waren er letters die naar de toenmalige paus leken te verwijzen.
Kabalistische en astrologische symbolen. Esoterische tekens en aanduidingen van planeten.
Geometrische figuren, cirkels, letters in een archaïsch schrift en reeksen die op cryptische berekeningen leken. Maar vooral de schepen vielen op. Ruwe schetsen van verschillende vaartuigen, sommige zo geplaatst dat ze sterk deden denken aan een zeeslag. En de cijfers 501 en 342 bleven haar toch intrigeren.
Jessica had tientallen foto's gemaakt en was daar thuis digitaal mee aan de slag gegaan. Door contrast, scherpte en belichting aan te passen, kwamen steeds meer details naar voren.
Toen ze haar bevindingen aan Antoinette liet zien, bleef die laatste vooral naar de schepen kijken.
“De familie Bartolotti,” zei ze uiteindelijk. “Die hadden zeer nauwe banden met zowel de VOC als de WIC.”
“Dat had ik gelezen.”
“Niet alleen als investeerders. Verschillende familieleden waren bewindhebbers van de compagnieën en een aanzienlijk deel van het familiekapitaal zat in de scheepvaart.”
“Dus die schepen kunnen daar gewoon naar verwijzen.”
“Dat kan.”
Antoinette keek nogmaals naar de foto's.
“Maar waarom staan ze dan tussen al die andere symbolen?”
Jessica opende een andere foto.
“Ik heb nog iets gevonden.”
Op het scherm verscheen een gedeelte van de gevel waarop tussen allerlei tekens een Grieks woord zichtbaar was.
ΑΠΑΤΗ
Antoinette boog zich naar het scherm.
“Apate.”
“Wie is dat precies?”
“Apate was in de Griekse mythologie de personificatie van bedrog en misleiding. Ze wordt vaak in verband gebracht met Dolos, die juist voor list en bedrog staat.”
Jessica keek naar het scherm.
“Dat past aardig bij ons verhaal.”
“Dat vind ik ook.”
Antoinette keek naar de andere foto's.
“De paus. Apate. Geheimschrift. Allerlei symbolen. En nu die schepen.”
Ze zweeg even.
“Dit bevestigt in ieder geval wat we al een tijdje vermoeden.”
“Dat de relatie tussen de paus, de Bartolotti's en Willem III niet zo onschuldig was als de geschiedenis ons vertelt?”
“Dat er in ieder geval sprake kan zijn geweest van een verborgen politieke agenda. En als Apate hier bewust is afgebeeld, zou dat zelfs een verwijzing naar list en bedrog kunnen zijn.”
Jessica wees naar de schepen.
“Maar die kunnen we nog steeds niet plaatsen.”
“Daar zit ik ook mee.”
Antoinette dacht even na en besluit om verder te kijken of er iets bruikbaars te vinden in 1698. Wat kan er gebeurd zijn in 1698 dat belangrijk genoeg was om die kist te maken.
Het heeft twee uur geduurd maar opgelucht komt Antoinette met wat volgens haar het antwoord kan zijn. “Met de informatie over die schepen ben ik aan de slag gegaan. Ervan uitgegaan dat die op de VOC en WIC slaan. Cornelis Munter was van 1698 tot 1708 bewindhebber van de West-Indische Compagnie en bewoonde het Huis Bartolotti tussen 1692 tot 1698 en verhuisde vervolgens naar Keizersgracht 313-315. Als die schilderijen al die tijd in het Huis Bartolotti hebben gelegen was die verhuizing in 1698 een belangrijke reden ze daar weg te halen.” Ik moet zeggen dat het redelijk aannemelijk klinkt.
Antoinette scrolde verder door haar aantekeningen.
“Er is nog iets.”
Ze opende een ander bestand.
“Ik ben nog wat verder gegaan met Amstel 216. Ik vroeg me af waarom die kist juist daar begraven zou zijn.”
“En?”
“Coenraad van Beuningen was allang overleden. Het huis was inmiddels weer in bezit van de familie Dommer.”
“Dus?”
“De Dommers waren streng katholiek.”
Jessica keek haar aan.
“Je denkt dat dat geen toeval was?”
“Ik denk dat het een mogelijkheid is.”
Antoinette leunde achterover.
“Stel dat iemand een kist met belastende documenten over de moord op Johan de Witt bewust bij een streng katholieke familie in de kelder begraaft. En stel dat daar ook informatie in zit over de pauselijke connecties en de steun aan Willem III.”
Jessica begreep het onmiddellijk.
“Als die kist ooit gevonden zou worden, zou de verdenking naar de Dommers gaan.”
“Precies.”
“En niet naar de Bartolotti's.”
“Dat is het idee.”
Antoinette keek nogmaals naar de foto van de gevel.
“De familie Bartolotti bleef dan buiten beeld. De katholieke familie die later in het huis woonde, zou de verdenking krijgen. En ondertussen bleef niemand kijken naar de belangen van de Bartolotti's, hun connecties met de VOC en WIC en hun relatie met Willem III.”
Jessica keek naar de schepen.
“En Coenraad van Beuningen wilde met die schepen de connectie met de VOC en WIC duidelijk maken.”
“Ja, geen toevallige versiering.”
“Maar een aanwijzing.”
Ook de directeur was inmiddels aangeschoven en had het allemaal aandachtig aangehoord.
“Ik heb er nog eens goed over nagedacht en denk dat jullie fantastisch werk hebben geleverd met het ontrafelen van dit mysterie maar het is niet aan ons om de geschiedenis te verander. Wat we tot nu toe hebben zijn zeer aannemelijke aannames maar dat zijn nog steeds geen vaststaande bewijzen. Daarom lijk het me het beste om het hierbij te laten en dit deel van het onderzoek binnenskamers te houden. Laten we ons beperken tot de schilderijen van Apollo en het mysterie rond de getallen vooral een mysterie laten.”
Aan de gezichten was aftelezen dat iedereen het hier mee eens was en mijn gedachten waren vooral dat hiermee een bijzonder hoofdstuk was afgesloten.
Let op: De Legende van Apollo van Rijn is een fictief verhaal. Lees meer op de pagina Over dit project.
Vond je dit leuk om te zien? Meld je aan voor de nieuwsbrief en mis geen enkele update.