De Legende van Apollo van Rijn

Wat is hier onduidelijk aan?

Hoofdstuk 58

Ik roep het hele team bij elkaar.

Dit moeten we allemaal tegelijk zien.

De tafel ligt inmiddels vol met de stukken die Julia heeft opgestuurd. Foto's, documenten en correspondentie. Het bijzondere is dat er eigenlijk niets meer te onderzoeken valt. Het meeste werk is al gedaan door de National Gallery of Art in Washington, D.C. en door Julia, die alles bij elkaar heeft gebracht.

Wij hoeven het alleen nog maar te begrijpen.

Antoinette kijkt langdurig naar de foto van het schilderij.

“Hoe hebben ze dit ooit aan Rembrandt van Rijn kunnen toekennen?” vraagt ze zich hardop af.

Ik begrijp haar verbazing.

“Alle stukken, op alles staat duidelijk Apollo van Rijn.”

Dan pakt ze de foto waarop de achterkant van het schilderij te zien is.

Daarna pakt ze een tweede foto. Daarop staat alleen het kleine briefje dat op de achterzijde is bevestigd.

De tekst is duidelijk leesbaar:

• ‘Ter nagedachtenis aan onze reder ende gids door het leven'
• A v. R
• Parijs 1667

Antoinette kijkt er een paar seconden naar.

Dan kijkt ze ons aan.

“Wat is hier onduidelijk aan?”

Niemand antwoordt.

Ook Jessica kijkt ons onbegrijpelijk aan. Haar blik vertelt meer dan woorden ooit zouden kunnen zeggen.

Ik probeer de situatie te relativeren.

“Met de kennis van nu is onze verontwaardiging begrijpelijk. Maar vergeet niet dat dit schilderij in 1876 is aangekocht door Peter Widener. Op de documenten staat dan wel Apollo van Rijn, maar daar had op dat moment nog nooit iemand van gehoord.”

“Er was in die tijd maar één Van Rijn,” gaat Anita verder. “Rembrandt.”

“Precies. Misschien hebben ze het als een vertaalfout gezien. Of misschien was het bewust. Een Rembrandt was nu eenmaal veel meer waard dan een onbekende Apollo van Rijn.”

Niemand reageert.

Ik kijk opnieuw naar de foto.

“Toen de nalatenschap van Peter Widener uiteindelijk aan de National Gallery of Art in Washington, D.C. werd geschonken, was er geen reden meer om aan de authenticiteit te twijfelen. En zo werd een Apollo een Rembrandt.”

Anita heeft ondertussen een ander document voor zich liggen.

“Maar er is nog iets.”

Ze kijkt naar mij.

“Als jij iets koopt, kijk je dan altijd op het bonnetje naar de omschrijving?”

“Nee,” zeg ik. “Alleen naar het bedrag.”

“Precies.”

Ze schuift een aantal documenten naar het midden van de tafel.

“Op de officiële stukken staat Apollo van Rijn. Maar op de correspondentie staat alleen ‘Van Rijn’.”

Ze pakt de verkoopnota erbij.

“En kijk eens wie zijn handtekening onder de verkoopnota heeft gezet.”

We buigen ons allemaal over het document.

De handtekening is niet meer duidelijk leesbaar. De ouderdom en de vele jaren die het papier achter zich heeft, hebben hun sporen nagelaten.

Maar herkenbaar is hij wel.

We kijken elkaar aan.

Niemand zegt iets.

Ik kijk nog een keer naar de naam.

Dan spreek ik uit wat iedereen op dat moment denkt.

“V. van Gogh.”

Het blijft stil aan tafel.

Want als die handtekening werkelijk is wat we denken dat hij is, dan hebben we niet alleen een schilderij van Apollo van Rijn gevonden.

Dan hebben we een directe verbinding tussen Apollo van Rijn, Maison Goupil & Cie, Peter Widener… en Vincent van Gogh.

Let op: De Legende van Apollo van Rijn is een fictief verhaal. Lees meer op de pagina Over dit project.