Bewijs komt uit de Nieuwe Wereld.
Hoofdstuk 57
Hoewel Julia Greenflower inmiddels is teruggekeerd naar Amerika, hebben we nog steeds regelmatig contact. Ze volgt ons onderzoek op de voet en wij houden haar voortdurend op de hoogte van de ontwikkelingen.
Laat in de middag belt ze me op. Door het tijdsverschil is dat meestal het moment waarop we contact hebben. Maar deze keer klinkt ze anders. Doordat onze focus de laatste tijd steeds meer op Hendrik Haringh is komen te liggen, is ook zij met een andere blik naar de beschikbare informatie gaan kijken.
“Robert, ik heb je iets toegestuurd. Je moet er maar eens heel goed naar kijken.”
“Wat heb je gestuurd?”
Ze begint te lachen.
“Dit zijn geen puzzelstukjes. Dit is de hele doos waar het inzat.”
Voordat ik nog iets kan vragen, hangt ze lachend op.
Ik loop meteen naar Anita.
“Heb jij nog contact gehad met Julia?”
Ze knikt.
“Ja. Ze deed wel heel raar. Ze zei dat ze iets heeft opgestuurd waar we heel blij van worden. Meer zei ze niet.”
“Dat klinkt veelbelovend.”
“Of juist heel gevaarlijk,” zegt Anita met een glimlach.
Een week later komt Theo met een grote, zware envelop binnen.
“Deze is voor jou.”
Ik kijk naar de afzender.
- Julia Greenflower
- Smithsonian Institution
- Washington, D.C.
Ik voel onmiddellijk dat dit geen gewone envelop is.
Voorzichtig maak ik hem open.
Er zitten foto's in. Documenten. Correspondentie. Oude stukken die duidelijk bij elkaar horen en allemaal betrekking hebben op één schilderij.
Een schilderij dat ik natuurlijk ken.
Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan.
Niet alleen ik, maar ook Antoinette heeft hier nooit aan gedacht. Kennelijk zijn we zo gefixeerd geraakt op Apollo van Rijn dat we het grootste puzzelstuk over het hoofd hebben gezien.
En het lag niet verborgen in een donker archief.
Het hangt gewoon in een van de belangrijkste kunstmusea ter wereld.
De National Gallery of Art in Washington, D.C.
Voor me ligt een foto van het schilderij.
“Staatsieportret Hendrik Haringh”, 1667.
Geschilderd door Rembrandt van Rijn.
Althans, dat is wat iedereen al die tijd heeft aangenomen.
Op het staatsieportret is overduidelijk Hendrik Haringh afgebeeld.
Maar dan kijk ik verder.
In zijn armen zit Pluisje.
En naast hem zit Elvis.
Ik kijk nog een keer.
En nog een keer.
Er is geen twijfel mogelijk.
Ik staar naar de foto en voel hoe mijn gedachten alle kanten op schieten.
Pluisje.
Elvis.
Hendrik Haringh.
En een schilderij dat al eeuwenlang als een werk van Rembrandt van Rijn wordt beschouwd.
Ik leg de foto neer.
Dan pak ik hem weer op.
Dit kan niet zomaar een toevallige overeenkomst zijn.
Julia heeft gelijk.
Dit zijn geen puzzelstukjes.
Dit is de hele doos.
En ineens besef ik dat we niet alleen een nieuw schilderij hebben gevonden.
We hebben misschien het bewijs gevonden waar we al die tijd naar op zoek zijn geweest.
Let op: De Legende van Apollo van Rijn is een fictief verhaal. Lees meer op de pagina Over dit project.
Vond je dit leuk om te zien? Meld je aan voor de nieuwsbrief en mis geen enkele update.