De Legende van Apollo van Rijn

Was dit het dan?

Hoofdstuk 51

Parijs ligt alweer een paar weken achter ons. Langzaam begint het gevoel te groeien dat we het einde van onze zoektocht hebben bereikt.

We weten inmiddels dat meerdere schilderijen van Apollo van Rijn via Maison Goupil & Cie zijn verkocht. Daarmee lijkt ook de laatste logische schakel in zijn geschiedenis gevonden. Natuurlijk zijn er nog losse eindjes. In New York is ooit een werk opgedoken, maar er is geen enkele aanwijzing die een reis daarheen rechtvaardigt. En dan is er nog altijd het mysterieuze schilderij Pluisje in een Haagse vensterbank. Alleen... waar begin je aan een zoektocht naar een schilderij waarvan je niet eens zeker weet of het nog bestaat?

Misschien zoek je uiteindelijk naar iets dat allang verloren is gegaan.

Ook voor het Kunstmuseum in Den Haag is geduld waarschijnlijk de verstandigste keuze. Zolang er nog geen definitieve nieuwe locatie is gevonden, heeft het weinig zin om het enorme depot volledig door te lichten. Wanneer straks ruim honderdzestigduizend kunstwerken worden verhuisd, zal een onbekend werk van Apollo van Rijn – of een schilderij waarop opvallend veel honden en katten voorkomen – vanzelf een keer de aandacht trekken.

Mijn gedachten dwalen langzaam af. Misschien wordt het tijd om de camera weer eens uit de kast te halen. Of eindelijk die plekken te bezoeken waar ik al jaren van droom.

Dan zwaait de deur van mijn kantoor open.

Jessica komt binnenlopen met een groot schilderij onder haar arm.

"Ik krijg nog honderdtwintig euro van je," zegt ze zonder enige vorm van begroeting.

Ik kijk naar de verweerde lijst.

"Nou... die lijst is hooguit één euro twintig waard."

Ze moet lachen terwijl ze het schilderij voorzichtig tegen mijn bureau zet.

Pas dan kijk ik echt.

Mijn aandacht gaat onmiddellijk naar het doek.

"Waar heb je dit vandaan?"

"Van het Waterlooplein," antwoordt Jessica trots. "Ik loop hier vaak naartoe en struin dan altijd even langs de kramen. Meestal staat er alleen maar oude rommel, maar vandaag zag ik ineens dit schilderij tussen alle spullen staan."

Ze grijnst. "Ik heb vooral gedaan alsof ik het helemaal niets vond. Een beetje afdingen, een paar keer mijn schouders ophalen... Uiteindelijk mocht ik het meenemen voor honderdtwintig euro."

"En de verkoper?"

"Daar heb ik natuurlijk naar gevraagd. Hij koopt regelmatig inboedels op van bedrijven die huizen leeghalen na een overlijden. Dit schilderij kwam van een zolder aan de Lauriergracht."

Ze kijkt me ineens vragend aan.

"Wacht eens... daar woont de familie Janssen toch ook?"

Mijn hart slaat een slag over.

Zonder verder na te denken pak ik mijn telefoon en toets het bekende nummer in.

Als het toestel overgaat, realiseer ik me pas wat er allemaal door mijn hoofd schiet.

Het zal toch niet...

Na een paar tellen wordt er opgenomen.

"Met mevrouw Janssen."

Ik haal opgelucht adem, maar besluit niet meteen met de deur in huis te vallen.

"Goedemiddag mevrouw Janssen. Hoe gaat het met u en uw man?"

Ze lacht.

"Uitstekend. We genieten volop van ons pensioen. En dankzij dat schilderij van Apollo van Rijn hoeven we ons over geld voorlopig ook geen zorgen meer te maken."

De opluchting stroomt door mijn lijf.

Voorzichtig vraag ik vervolgens of ze iets weet van een woning aan de Lauriergracht die onlangs is leeggehaald.

"O, dat zal nummer vijfentwintig zijn," antwoordt ze. "De hele straat stond vol met verhuiswagens. Je kon er nauwelijks langs."

Ik bedank haar voor de informatie en beëindig het gesprek.

Pas nu kijk ik weer naar het schilderij dat tegen mijn bureau staat.

Langzaam loop ik ernaartoe.

De penseelvoering.

De kleuren.

Het licht.

Er bestaat geen enkele twijfel.

Dit is opnieuw een echte Apollo van Rijn.

En daar, precies zoals Jessica had gezegd, zit Pluisje.

Rustig in een vensterbank.

Uitkijkend over de grachten van Amsterdam.

Let op: De Legende van Apollo van Rijn is een fictief verhaal. Lees meer op de pagina Over dit project.