De Legende van Apollo van Rijn

Uit onverwachte hoek.

Hoofdstuk 43

Theo Boskamp, zoals de jongen van de postkamer officieel heet, is inmiddels een graag geziene gast op het kantoor van Jessica. Wat begon met een praatje bij de koffieautomaat is uitgegroeid tot een hechte vriendschap. Ze delen een passie voor rockmuziek uit de jaren zeventig en tachtig en kunnen daar uren over praten.

Soms schuif ik lachend aan. Niet omdat ik zoveel verstand van muziek heb, maar omdat ik die tijd zelf heb meegemaakt. Wanneer ik vertel dat ik Led Zeppelin twee keer in Ahoy Rotterdam heb zien optreden, hangen ze aan mijn lippen. En als ik daarna ook nog vertel over Ozzy Osbourne met Black Sabbath in het Circustheater in Scheveningen, kijken ze me aan alsof ik een ooggetuige van de geschiedenis ben.

Een week later is Theo tijdelijk uitgeleend aan het Kunstmuseum in Den Haag. Daar is een groot project gestart om een deel van de collectie veilig te stellen. Door problemen met het grondwater voldoet een deel van de opslag niet meer aan de eisen en wordt gezocht naar een nieuwe, veilige locatie voor ruim 160.000 kunstwerken. Het is een enorme logistieke operatie waarbij alle beschikbare handen welkom zijn.

Niemand vermoedt dan nog dat Theo's uitstapje naar Den Haag grote gevolgen zal hebben voor ons onderzoek.

Wanneer Jessica mijn kantoor binnenloopt, zie ik direct dat er iets aan de hand is.

"Theo komt net met een bijzonder verhaal."

Ze gaat zitten en vertelt dat Theo vorige week verschillende schilderijen heeft helpen verplaatsen.

"En?" vraag ik nieuwsgierig.

"Hij zegt dat hij Pluisje heeft gezien."

Ik kijk haar vragend aan.

"Op een schilderij?"

Jessica knikt.

"Hoe zeker is hij daarvan?"

"Vrij zeker. Hij herkende ook meteen de man op de schilderijen uit Zeeland en Antwerpen. Daar twijfelde hij geen seconde over. Theo heeft blijkbaar een goed oog voor gezichten én katten."

Ik leun achterover.

"Dan gaan we naar Den Haag."

Ondanks de duidelijke aanwijzingen die Theo had gegeven, bleek het schilderij nog verrassend lastig terug te vinden. Het museum herbergde duizenden werken, waarvan een groot deel tijdelijk was opgeslagen of verplaatst. Pas na een lange zoektocht stonden we eindelijk voor het doek. Het was een bescheiden zeventiende-eeuws schilderij.

Op het informatiekaartje stond slechts:

Schilder onbekend – mogelijk een leerling van Rembrandt.

Het tafereel stelde een oude vrouw voor in een eenvoudige keuken. Het zachte daglicht viel door een openstaand venster naar binnen. Buiten lag een klein pleintje. Boven de daken herkende ik vrijwel onmiddellijk de toren van de Grote Kerk van Den Haag.

Maar daar keek ik al snel niet meer naar.

Op de vensterbank lag een kat.

Een witte kat met rode vlekken.

Rustig opgerold.

Met dezelfde alerte houding.

En dezelfde opvallende kop.

Jessica bleef een tijdje zwijgend kijken.

"Die lijkt wel héél erg op Pluisje."

Ik knikte langzaam.

"Dat vind ik ook."

Ze haalde haar telefoon tevoorschijn om Anita te bellen.

"Ik denk dat we dit schilderij naar Amsterdam moeten halen voor een uitgebreid onderzoek."

Na een reeks telefoontjes, overleg met de conservator en het invullen van een stapel formulieren kregen we uiteindelijk toestemming om het schilderij tijdelijk in bruikleen mee te nemen.

Toen alles geregeld was, keek ik Jessica glimlachend aan.

"Als dit inderdaad Pluisje blijkt te zijn én het schilderij van Apollo van Rijn is, dan mag je Theo wel eens uitnodigen om samen uit eten te gaan. Dat etentje betaal ik."

Jessica begon te lachen.

"Dat is een mooi aanbod."

Ze wachtte even.

"Alleen... die afspraak staat al."

Ik keek haar verbaasd aan.

"Hoe bedoel je?"

"Voor komende vrijdag."

Ik schoot in de lach.

Blijkbaar had Theo niet alleen een scherp oog voor schilderijen.

Let op: De Legende van Apollo van Rijn is een fictief verhaal. Lees meer op de pagina Over dit project.