De Legende van Apollo van Rijn

Brief uit Parijs en Pluisje in de vensterbank.

Hoofdstuk 44

Wanneer ik bij Anita langsga om te informeren naar de voortgang van het onderzoek naar het schilderij dat we inmiddels Pluisje in een Haagse Vensterbank noemen, blijkt ze zelf nieuws te hebben.

"Ik ben gebeld door Julia," zegt ze terwijl ze een map van haar bureau pakt. "Ze was in Washington op een internationaal seminar over de Franse hofschilders van de zeventiende eeuw. Na afloop raakte ze aan de praat met een conservator van de National Gallery in Londen."

Mijn nieuwsgierigheid is meteen gewekt.

"Die conservator wist dat Julia betrokken is bij ons onderzoek naar Apollo van Rijn," vervolgt Anita. "Hij vertelde dat zij al jaren een brief in hun archief hebben van Adam-François van der Meulen aan Charles Le Brun. In die brief schrijft Van der Meulen dat hij voor het schilderij Philippe François d'Arenberg Meeting Troops heeft samengewerkt met van Rijn."

Anita glimlacht.

"Niemand had daar ooit veel aandacht aan besteed. Iedereen ging er eigenlijk vanuit dat met van Rijn Rembrandt bedoeld werd. Er was immers geen enkele andere bekende schilder met die naam die daarvoor in aanmerking kwam. Maar nadat hij over Apollo had gehoord, besloot de conservator het schilderij nog eens goed te bekijken."

Ze schuift een afdruk naar me toe.

"Deze foto heeft Julia opgestuurd."

Ik roep Jessica erbij. Ze hoeft de afbeelding nauwelijks een paar seconden te bekijken voordat haar ogen beginnen te glimmen.

"Dat zijn Elvis en Jack."

Ze wijst rechtsonder op het schilderij.

"Kijk naar de houding van Elvis. En Jack heeft precies dezelfde witte aftekeningen op zijn borst als op de andere schilderijen. Bovendien zijn de katten geschilderd zoals Apollo dat altijd deed. Van der Meulen schilderde uitstekende paarden en soldaten, maar dieren als deze herken ik inmiddels uit duizenden."

Ik schud langzaam mijn hoofd.

"Elvis en Jack... op een schilderij van Adam-François van der Meulen."

We kijken elkaar aan. Er ligt opnieuw een spoor, ditmaal richting Frankrijk en het hof van Lodewijk XIV.

"Ik denk dat we binnenkort een reis naar Parijs mogen gaan plannen," zeg ik.

Anita moet lachen.

"Dat vermoeden had ik ook al."

"Maar eigenlijk kwam ik voor iets anders," zeg ik. "Hoe staat het met Pluisje in een Haagse Vensterbank?"

Anita slaat een tweede dossier open.

"Dat onderzoek is vrijwel afgerond. Er bestaat eigenlijk geen twijfel meer. Het schilderij is authentiek en afkomstig van Apollo van Rijn."

Ze draait het rapport mijn kant op.

"De datering komt uit op 1668. Daarmee is dit, voor zover we nu weten, het eerste schilderij dat Apollo in Den Haag maakte."

"Dus hij woonde toen in Den Haag?" vraag ik.

"Daar lijkt alles op te wijzen. We voeren nog pigmentonderzoek uit. Misschien kunnen we de gebruikte verf koppelen aan een specifiek Haags atelier of een leverancier. Dat zou interessant zijn voor de kunsthistorische context, maar het zal niets veranderen aan de conclusie."

Ik kijk nog eens naar Pluisje, rustig liggend in de vensterbank.

Steeds meer puzzelstukjes vallen op hun plaats. Eerst Amsterdam. Daarna Zeeland. Nu Frankrijk én Den Haag.

En ergens begon langzaam een nieuw beeld van Apollo van Rijn te ontstaan. Niet langer als de vergeten leerling van Rembrandt, maar als een kunstenaar die zijn eigen weg was gegaan en overal kleine sporen had achtergelaten. Alleen moesten wij ze nog zien te vinden.

Let op: De Legende van Apollo van Rijn is een fictief verhaal. Lees meer op de pagina Over dit project.