De Legende van Apollo van Rijn

Nicolas Perelle of toch Adam-François van der Meulen.

Hoofdstuk 45

Voordat we als een blinde door Parijs gaan dwalen, moeten we eerst een goed plan van aanpak hebben. Het heeft weinig zin om zomaar musea en archieven binnen te lopen zonder te weten waar we precies naar zoeken. Daarom verzamelen we het hele team in de vergaderruimte en leggen we alle aanknopingspunten nog één keer naast elkaar.

Antoinette opent de bespreking. "Volgens de documenten die we inmiddels hebben gevonden, ontving Apollo van Rijn in 1659 een uitnodiging van Jacques Fouquier om naar Parijs te komen."

Ze kijkt even naar haar aantekeningen. "Alleen weten we ook dat Fouquier al was overleden voordat Apollo daar daadwerkelijk aankwam. Het is dus heel goed mogelijk dat Apollo pas ergens in 1660 in Parijs arriveerde."

Ze laat de woorden even bezinken.

"En vervolgens duikt hij, twee jaar later, op als medeschilder op het schilderij Philippe François d'Arenberg Meeting Troops van Adam-François van der Meulen."

Anita schudt bedachtzaam haar hoofd. "Of toch niet helemaal." Iedereen kijkt haar vragend aan.

"Van der Meulen schilderde zijn militaire taferelen vrijwel altijd op locatie. Philippe François d'Arenberg Meeting Troops is geschilderd in Heverlee, vlak bij Leuven in België. Dat betekent dat de aanwezigheid van Apollo op dat schilderij nog niet automatisch bewijst dat hij zich toen in Parijs bevond."

Ze schuift een foto van het schilderij naar voren.

"Ik ga contact opnemen met de conservatoren van de National Gallery in Londen. Misschien kunnen zij vaststellen of Elvis en Jack tegelijkertijd met de rest van het schilderij zijn aangebracht of dat zij pas later, op al ingedroogde verf, zijn toegevoegd. Dat zou veel kunnen zeggen over het moment waarop Apollo erbij betrokken raakte."

Het blijft even stil.

Dan stel ik de vraag die eigenlijk al de hele ochtend boven de tafel hangt. "Hoe is Apollo eigenlijk bij Adam-François van der Meulen terechtgekomen?"

Antoinette denkt even na. "Ik vermoed dat de sleutel misschien helemaal niet bij Van der Meulen ligt, maar bij Nicolas Perelle."

Ze pakt een overzicht van kunstenaars uit het zeventiende-eeuwse Parijs.

"Perelle maakte talloze prenten naar landschappen van Jacques Fouquier en werkte regelmatig samen met Van der Meulen. Bovendien had hij goede contacten met Charles Le Brun, de eerste schilder van Lodewijk XIV. Als Apollo inderdaad via Perelle in diens atelier terecht is gekomen, zou dat kunnen verklaren hoe hij uiteindelijk toegang kreeg tot kunstenaars die voor het Franse hof werkten."

Jessica knikt. "Die mogelijkheid heb ik onderzocht. Ik heb alle bekende prenten en etsen van Nicolas Perelle bekeken die digitaal beschikbaar zijn. Helaas leveren ze geen herkenbare katten, geen handschrift van Apollo en ook geen andere aanknopingspunten op."

Ze haalt haar schouders op.

"Voorlopig is dat spoor doodgelopen."

Anita kijkt opnieuw naar de foto's die verspreid over de tafel liggen.

"Dan stel ik voor dat we ons voorlopig concentreren op Adam-François van der Meulen. Van zijn werk bevindt zich een groot deel in het Louvre en in het Château de Versailles. Daarnaast zijn er nog archieven, schetsen en correspondentie die mogelijk nooit eerder in verband zijn gebracht met Apollo."

Ik zie iedereen instemmend knikken.

"Dan lijkt de volgende stap me duidelijk," zeg ik. "Volgende week organiseren we geen gewone vergadering, maar een teamuitje naar Parijs."

Jessica begint direct te glimlachen.

"Onderzoek doen in het Louvre en Versailles... Er zijn slechtere manieren om een werkweek door te brengen."

Terwijl de vergadering wordt afgesloten, bekruipt mij het gevoel dat we opnieuw aan de vooravond staan van een grote ontdekking. Tot nu toe heeft iedere reis ons dichter bij Apollo gebracht. Misschien ligt zijn grootste geheim niet verborgen in Amsterdam of Antwerpen, maar wacht het al meer dan drieënhalve eeuw op ons in de archieven en paleizen van Parijs.

Let op: De Legende van Apollo van Rijn is een fictief verhaal. Lees meer op de pagina Over dit project.