De Legende van Apollo van Rijn

Nieuwe expertise

Soms vallen de puzzelstukjes ineens op hun plaats. Mijn weekend in Antwerpen heeft veel vragen opgeroepen, maar minstens zoveel antwoorden gegeven. Vooral één gedachte laat me niet meer los: als ik verder wil komen in het onderzoek naar Apollo, heb ik iemand nodig die anders naar dieren kijkt dan ik.

Diezelfde ochtend pak ik de telefoon en bel ik met Petra Jansen van het Yuverta College in Rijswijk. Ik leg uit waar ik mee bezig ben en vraag hoe het precies werkt om een stageplaats aan te bieden voor een student dierenverzorging.

In eerste instantie valt er een korte stilte.

"Het Rijksmuseum is niet bepaald de meest voor de hand liggende plek voor een stage dierenverzorging," zegt ze lachend.

Ik vertel haar over het onderzoek. Over de kattenharen die tijdens de restauratie zijn gevonden. Over de hondenhaar in het schetsboek uit Antwerpen. Over de mogelijkheid dat dieren misschien wel een veel grotere rol spelen in het ontrafelen van Apollo's geschiedenis dan iemand ooit had gedacht.

Naarmate ik verder vertel, hoor ik haar enthousiasme groeien.

"Er is een groot tekort aan goede stageplaatsen," zegt ze. "Maar eerlijk gezegd denk ik meteen aan één student die hier perfect bij zou passen."

Ze noemt geen naam.

Dat hoeft ook niet.

Ik heb het sterke vermoeden dat we allebei aan dezelfde persoon denken.

Even later bel ik mijn zus.

"En... is Jessica al een beetje opgeschoten met het vinden van een stage?"

Er volgt een diepe zucht.

Ze vertelt dat Jessica nog steeds rondloopt in haar donkere kleding, nauwelijks interesse lijkt te tonen en dat geen enkel bedrijf op zo'n eerste indruk zit te wachten.

"Met die kledingstijl en dat eigenwijze gedrag komt ze nergens," besluit ze.

Ik glimlach.

Blijkbaar hebben wij de afgelopen dagen twee totaal verschillende Jessica's gezien.

Een paar dagen later nodig ik haar uit in Amsterdam voor een sollicitatiegesprek.

Ze verschijnt precies zoals ik had verwacht.

Donkere gothic-kleding, stevige laarzen, opvallende make-up.

Niet bepaald de outfit die je kiest voor een sollicitatie.

Maar kleding zegt lang niet alles.

Tijdens het gesprek zie ik iets heel anders.

Zodra het over dieren gaat, verandert haar houding volledig. Ze vertelt enthousiast over kattengedrag, lichaamstaal, erfelijke kenmerken en waarom sommige dieren veel meer informatie prijsgeven dan mensen ooit opmerken.

Ik hoef eigenlijk niet lang na te denken.

Dit is precies de expertise die ons onderzoek mist.

Na afloop bel ik Petra terug.

Nog voordat ik Jessica's naam kan noemen, moet ze lachen.

"Ik wist bijna zeker dat jij haar bedoelde."

Blijkbaar zaten we vanaf het begin op dezelfde lijn.

Niet lang daarna begint Jessica aan haar stage. Iedere ochtend reist ze vanuit Den Haag naar Amsterdam. In het begin valt ze nog op door haar kleding en haar wat gesloten houding, maar week na week verandert er iets. Ze komt steeds eerder binnen. Vaak is ze als eerste aanwezig. En regelmatig is zij degene die als laatste het museum verlaat.

Niet omdat het moet.

Omdat ze eenvoudigweg niet kan stoppen met zoeken. De stapels boeken op haar bureau groeien met de dag.

Kattenrassen.

Gedrag van verwilderde katten.

DNA-onderzoek.

Historische huisdieren.

En opvallend veel literatuur over Newfoundlanders. De mysterieuze hond uit het schetsboek laat haar niet los.

Steeds vaker zie ik haar met een notitieblok door archieven lopen of urenlang oude afbeeldingen vergelijken. Op andere dagen bezoekt ze dierenasiels, waar ze katten observeert en gedragspatronen vastlegt. Ze kijkt niet alleen naar de dieren zelf, maar vooral naar kleine details die anderen nauwelijks opmerken.

Langzaam begint zich een patroon af te tekenen.

De katten.

De hond.

Er móét een verband zijn.

Ze weet alleen nog niet welk.

Op een avond belt mijn zus.

"Wat heb jij met Jessica gedaan?"

Ik moet lachen.

"Niets."

"Nou, er is echt iets veranderd. Ze is enthousiast, gemotiveerd en praat thuis nergens anders meer over. Dit heb ik al jaren niet gezien."

Misschien was er helemaal niets mis met Jessica.

Misschien had ze alleen iemand nodig die zag waar haar talent werkelijk lag.

Ik kijk haar kantoor binnen.

Ze zit achter haar bureau, omringd door boeken over katten, honden en oude dierkundige naslagwerken. Op de muur hangen foto's, schema's en aantekeningen die steeds meer op een rechercheonderzoek beginnen te lijken.

Ik kan niet wachten op haar eerste echte bevindingen. Misschien is zij wel degene die eindelijk kan verklaren waarom juist katten en een enkele Newfoundlander steeds opnieuw opduiken in het spoor dat Apollo van Rijn meer dan drie eeuwen geleden heeft achtergelaten.

Let op: De Legende van Apollo van Rijn is een fictief verhaal. Lees meer op de pagina Over dit project.