De Legende van Apollo van Rijn

Dit kan geen toeval zijn.

Hoofdstuk 33

Terug in Amsterdam hervatte iedereen zijn eigen werkzaamheden. De euforie van het bezoek aan Zeeland had plaatsgemaakt voor geduldig wachten. Het schilderij dat voorlopig de naam "Ferdinand Bol met kat" had gekregen, was inmiddels overgebracht naar het restauratieatelier van het Rijksmuseum. Voordat verder technisch onderzoek kon plaatsvinden, moest eerst ruim drieënhalve eeuw aan vergeelde vernis, stof en vervuiling voorzichtig worden verwijderd.

Dat was een nauwkeurig werkje dat onmogelijk kon worden overhaast.

Elke dag kwam er een klein stukje van het oorspronkelijke schilderij tevoorschijn. De restauratoren hielden de onderzoekers op de hoogte, maar voorlopig viel er nog weinig nieuws te melden. Antoinette probeerde haar nieuwsgierigheid te onderdrukken, Anita verdiepte zich in oude archiefstukken en Robert werkte verder aan het overzicht van alle inmiddels bekende schilderijen.

Jessica kon echter moeilijk stilzitten.

Ze kopieerde alle foto's die ze in Zeeland had gemaakt naar haar laptop. De foto's van het schilderij in het Zeeuws Museum werden één voor één bekeken. Ze zoomde in op details, draaide beelden, verhoogde het contrast en maakte uitsneden van afzonderlijke figuren. Alles wat mogelijk een aanwijzing kon zijn, werd apart opgeslagen en uitgeprint.

Na een paar uur kreeg ze een ingeving.

"Waarom vergelijk ik dit eigenlijk niet met de Nachtbrakers?"

Ze opende de map met honderden foto's die tijdens het eerdere onderzoek van De Nachtbrakers waren gemaakt. Even later stonden beide schilderijen naast elkaar op haar beeldscherm en lagen de prints op haar bureau.

Aanvankelijk keek ze naar de dieren.

Dat was immers inmiddels bijna een gewoonte geworden.

Links op het scherm verscheen de forse grijze kat die zij en Antoinette al snel Jack hadden genoemd. Daarnaast de rode Maine Coon Arnold, die op dit schilderij naast Apollo loopt. Vervolgens de speelse Pluisje en ten slotte de imposante hond Elvis, die op het schilderij door een man werd vergezeld.

Jessica glimlachte.

"Dat kan toch haast niet..."

Ze maakte verschillende uitsneden van de dieren en legde ze over elkaar heen. De stand van de kop, de lengte van de snuit, de vorm van de oren, zelfs kleine witte aftekeningen in de vacht kwamen vrijwel exact overeen.

Wat ze al vermoeden is nu met zekerheid vastgesteld. Op het schilderij staan inderdaad Apollo, Arnold, Pluisje, Jack en Elvis.

Dat alleen al was bijzonder.

Maar terwijl ze nog eens naar het Zeeuwse schilderij keek, bleef haar blik ineens hangen bij de man op het schilderij.

Ze voelde haar hartslag versnellen.

"Nee..."

Ze pakte direct een uitsnede uit De Nachtbrakers en plaatste die ernaast.

Dezelfde hoge jukbeenderen.

Dezelfde licht gebogen neus.

Zelfs de enigszins onderzoekende blik uit zijn donkere ogen leek identiek.

Jessica schoof haar stoel naar achteren en bleef enkele seconden zwijgend naar haar monitor kijken.

"Dat... dat is gewoon dezelfde man."

Ze liep haastig de gang op, waar Antoinette net met Anita stond te overleggen.

"Jullie moeten onmiddellijk meekomen."

Nog geen minuut later stonden ze met z'n drieën voor het scherm.

Antoinette zei niets.

Anita boog zich iets verder naar voren.

"Vergroot de gezichten eens."

Jessica deed wat haar gevraagd werd.

Daarna verschenen beide uitsneden scherm vullend naast elkaar.

Het bleef stil.

"Ik zie geen verschillen," zei Anita uiteindelijk.

Antoinette knikte langzaam.

"Ik ook niet."

Jessica klikte vervolgens de dieren één voor één in beeld.

Eerst Elvis.

Vervolgens Jack.

Iedere vergelijking leverde opnieuw hetzelfde resultaat op.

Anita leunde achterover.

"Als dit klopt..."

"...dan hebben we niet alleen dezelfde dieren," vulde Antoinette aan.

"...maar ook dezelfde eigenaar," maakte Jessica haar zin af.

Niemand sprak nog.

De conclusie lag opeens voor hen.

Als De Nachtbrakers rond 1657 in Amsterdam was geschilderd en het Zeeuwse schilderij uit 1658 stamde, dan moest Apollo van Rijn precies met dit gezelschap van Amsterdam naar Zeeland zijn geweest.

Dat was geen toevallige overeenkomst meer.

Het was een historische gebeurtenis die op twee verschillende schilderijen was vastgelegd.

Robert kwam even later binnen en keek nieuwsgierig naar de beelden op het scherm.

"Heb ik iets gemist?"

Jessica wees zwijgend naar de twee schilderijen.

Robert keek eerst vluchtig, daarna aandachtiger.

Na enkele minuten draaide hij zich langzaam om.

"Dit kan geen toeval meer zijn."

Niemand sprak hem tegen.

Voor het eerst sinds het begin van het onderzoek hadden ze niet alleen aanwijzingen gevonden, maar een rechtstreeks verband tussen twee schilderijen, dezelfde dieren én dezelfde onbekende man.

Toch leverde die ontdekking onmiddellijk een nieuwe vraag op.

Misschien wel de belangrijkste van allemaal.

Waarom was Apollo van Rijn in 1658 met precies deze mensen en dieren in Zeeland?

En belangrijker nog...

Wat gebeurde daar dat hij het de moeite waard vond om voor de eeuwigheid op doek vast te leggen?

Let op: De Legende van Apollo van Rijn is een fictief verhaal. Lees meer op de pagina Over dit project.