De schreeuw die niemand hoort
Hoofdstuk 85
Als Antoinette de volgende ochtend mijn kantoor binnenkomt, zie ik aan haar gezicht dat ze iets belangrijks heeft ontdekt.
“Het is een valstrik,” zegt ze bijna opgewonden.
“Een valstrik? Wat?”
“De opdracht dat Apollo van Rijn Johan Maurits van Nassau-Siegen moet portretteren.”
Ik haal eerst maar even twee koffie. Mijn gevoel zegt dat er nu een ontknoping aankomt waar ik echt wakker voor moet zijn.
“Oké Antoinette, vertel.”
“Ik heb gisteren tijdens het opruimen van de spullen uit de zak van Amstel 216 nog iets gevonden. Een handgeschreven kasboekje. Geen namen, geen omschrijvingen. Alleen getallen en één jaartal: 1628.”
“De verovering van de Zilvervloot door Piet Hein,” zeg ik enigszins verbaasd.
“Precies. Alleen getallen. Behoorlijke getallen ook. Zelfs een blinde kon zien dat het om grote geldbedragen ging, zonder dat ergens werd beschreven waar het geld vandaan kwam of waar het naartoe ging. Maar er zaten behoorlijke verschillen tussen wat binnenkwam en wat eruit ging.”
Ze neemt even een slok koffie.
“Het was slordig geschreven. Net even té slordig. Als je het bekijkt met de kennis dat er een groot geheim was, dan zou ik zeggen dat het bewust zo is gedaan. Slordig genoeg om de verschillen in de bedragen te camoufleren.”
Ze kijkt me aan.
“En dat verklaart misschien ook de schepen die Coenraad van Beuningen op de gevel had laten tekenen. Het geheim zat bij de WIC. Alle betrokkenen waren op de een of andere manier bij de WIC actief. Van de familie Bartolotti tot Cornelis Munter. Allemaal mensen met belangen en invloed binnen de compagnie.”
“Maar je kunt het niet naar één persoon terugbrengen?”
“Nee. En juist dat maakt het interessant. Als je kijkt naar de omvang en de periode waarin dit gespeeld moet hebben, dan zou ik zeggen dat het niet om één persoon ging. Het zat dieper. Bij de WIC zelf.”
“Wat heb je met dat kasboekje gedaan?” vraag ik.
Nog voordat ik mijn zin helemaal heb uitgesproken, antwoordt ze.
“Dat ligt weer veilig opgeborgen in de doos met nooit meer vindbare spullen.”
Ik moet lachen, maar Antoinette kijkt alweer serieus.
Dan legt ze het briefje van Johan van der Meer voor me neer.
“Apollo wist dat er een complot was. Misschien niet dat uiteindelijk de WIC aan de touwtjes trok, maar wel dat het Vaticaan en Willem III erbij betrokken waren. Het is alleen niet duidelijk of hij op de hoogte was van de rol van Johan van der Meer.”
Ik kijk naar het briefje.
“Het is een valstrik.”
Johan Maurits van Nassau-Siegen was een achterneef van prins Willem III, een belangrijke militaire raadgever en bovendien gouverneur-generaal en opperbevelhebber bij de WIC. Als Apollo opdracht krijgt hem te schilderen komt hij precies in het hol van de leeuw.
Antoinette staart een tijdje voor zich uit.
“Ik zou het wel naar Apollo toe willen schreeuwen.”
Ze slikt.
“NIET DOEN.”
Voor een moment is het stil.
Driehonderdvijftig jaar zijn voorbijgegaan, maar bij Antoinette komt de emotie ineens keihard binnen. Alsof ze hem op de een of andere manier nog steeds probeert tegen te houden.
Het lijkt erop dat hiermee de cirkel rond is.
Voor het eerst heb ik het gevoel dat alle puzzelstukjes op hun plaats zijn gevallen. De cijfers, de schilderijen, de WIC, het Vaticaan, Willem III, Johan van der Meer en uiteindelijk de opdracht aan Apollo om hem naar een plek te lokken waar hij beslist niet moet zijn.
En dan is er nog een detail.
Er is geen door Apollo geschildert portret van Johan Maurits van Nassau-Siegen.
Dat is misschien geen hard bewijs, maar na alles wat we inmiddels weten voelt het als de bevestiging die we nodig hadden. Apollo heeft de opdracht gekregen. Hij wist waar hij aan begon. En daarna verdwijnt hij.
Geen open einde meer.
Geen vragen.
Geen onzekerheden.
Alles wijst erop dat dit het was.
Er komt geen voldoening van een laatste meesterwerk. Geen schilderij waarmee Apollo zijn naam definitief had kunnen vestigen.
Maar misschien is dat ook niet meer nodig.
Wij hebben een verloren meester tot leven kunnen brengen.
Apollo van Rijn is geen onbekende meester meer.
Hij is een schilder die met trots in verschillende musea hangt.
Let op: De Legende van Apollo van Rijn is een fictief verhaal. Lees meer op de pagina Over dit project.
Vond je dit leuk om te zien? Meld je aan voor de nieuwsbrief en mis geen enkele update.