De Legende van Apollo van Rijn

De Podcast en het Grafmonument.

Hoofdstuk 55

Onze zoektocht naar De Legende van Apollo van Rijn begint steeds meer bekendheid te krijgen. Het verhaal sluit verrassend goed aan bij de onderwerpen die in de podcast van het Rijksmuseum worden besproken. Daarom word ik met enige regelmaat uitgenodigd om aan tafel te schuiven en over onze ontdekkingen te vertellen.

Ook vandaag mag ik weer aanschuiven. Eén van de andere gasten is Rob Kemps.

Rob is een geboren verhalenverteller. Zodra hij begint te praten, hangt iedereen aan zijn lippen. Hij vertelt hoe hij tussen alle drukte van het dagelijks leven juist rust vindt in musea. Kunst, geschiedenis en verhalen geven hem houvast. Natuurlijk komt ook zijn grote liefde voor Parijs ter sprake. Uren zou hij kunnen vertellen over de stad, haar geschiedenis en vooral over de beroemde begraafplaats Cimetière du Père-Lachaise, waar hij zelfs een boek over schreef.

Wanneer het mijn beurt is, vertel ik over onze meest recente ontdekking: het huis aan de Lauriergracht dat door Thomas Jacobsz. Haringh werd gebouwd. Ik leg uit hoe wij denken dat zijn zoon Hendrik Haringh samen met Apollo van Rijn en Pluisje naar Parijs is vertrokken.

Rob luistert aandachtig. Bij het horen van de naam Hendrik Haringh fronst hij zijn wenkbrauwen.

"Volgens mij heb ik die naam weleens gezien," zegt hij nadenkend.

Hij kijkt me aan, trekt op zijn karakteristieke manier zijn ogen iets op en glimlacht.

"U hoort nog van me."

Ik schenk er eerlijk gezegd niet al te veel aandacht aan. Tijdens zo'n opname vliegen er zoveel namen en gebeurtenissen voorbij dat je onmogelijk alles kunt onthouden.

Maar drie dagen later verschijnt er een e-mail in mijn inbox.

Afzender: Rob Kemps.

Nauwelijks begeleidende tekst.

Alleen een foto.

Met nieuwsgierigheid open ik de bijlage.

Langzaam verschijnt een verweerd grafmonument op mijn scherm. Het natuursteen is door de tijd aangetast, maar de inscriptie is nog altijd goed leesbaar.

Repose en paix

Hendrik Haringh

1609 – 1667

Nous penserons toujours à toi et n'oublierons jamais ce que tu as fait pour nous.

Apollo, Elvis, Arnold, Pluisje & Jack

Rust zacht

Hendruk Haringh

1609 – 1667

Wij zullen altijd aan je denken en nooit vergeten wat je voor ons hebt gedaan.

Apollo, Elvis, Arnold, Pluisje & Jack

Ik blijf minutenlang naar het scherm staren.

Zonder dat ik het merk loopt er een traan over mijn wang.

Het verbaast me hoeveel deze paar regels met me doen.

Natuurlijk weet je, met je verstand, dat mensen uit de zeventiende eeuw al eeuwen geleden zijn overleden. Dat is niets bijzonders. Maar tijdens zo'n onderzoek gebeurt er iets vreemds. Je leert de mensen achter de documenten kennen. Je volgt hun keuzes, hun successen en hun tegenslagen. Je loopt als het ware met hen mee door hun leven.

Langzaam veranderen historische namen in echte mensen.

Je hebt ze nooit ontmoet, je zult waarschijnlijk nooit al hun geheimen ontrafelen, en toch voelen ze na verloop van tijd als oude vrienden.

Misschien is dat wel de grootste kracht van geschiedenis.

Niet de feiten.

Maar de mensen achter de feiten.

Wanneer ik de foto later aan Jessica en Antoinette laat zien, blijft het een tijd stil.

Niemand zegt iets.

Dat hoeft ook niet.

We lezen allemaal dezelfde zin.

"Wij zullen altijd aan je denken en nooit vergeten wat je voor ons hebt gedaan."

En ineens begrijpen we allemaal waarom die woorden zo binnenkomen.

Misschien weten we nog lang niet alles over Apollo van Rijn.

Maar één ding weten we inmiddels wel.

Hij was nooit alleen.

Let op: De Legende van Apollo van Rijn is een fictief verhaal. Lees meer op de pagina Over dit project.