De Legende van Apollo van Rijn

De herder met fluit.

Hoofdstuk 30

De gebeurtenissen van die ochtend blijven nog lang doorwerken. Iedereen is weer aan het werk gegaan, maar de gesprekken in de gangen gaan nergens anders over. Voor Jessica voelt het alsof haar wereld in één dag volledig is veranderd. Ze is geen stagiair meer, maar volwaardig lid van het onderzoeksteam.

Aan het einde van de ochtend tikt Antoinette zachtjes op haar bureau.

"Heb je even?"

Jessica schuift haar stoel naar achteren en loopt met haar mee naar een rustige leeshoek van de bibliotheek. "Terwijl jij in Hilversum was," begint Antoinette, "ben ik zelf verder gaan zoeken. Niet naar Rembrandt, maar naar de schilders om hem heen." Ze legt een dik kunstboek op tafel en slaat een pagina open.

"Frans de Hulst."

Jessica kent de naam nauwelijks. "Eigenlijk viel mijn oog helemaal niet op de schilder," zegt Antoinette glimlachend. "Maar op een klein landschapje met een paar dieren. De titel luidt: Herder met fluit in een landschap."

"In eerste instantie leek het niet bijzonder," vervolgt Antoinette. "Tot ik de beschrijving las." Ze wijst naar een klein stukje tekst onder de afbeelding.

"De dieren zijn niet geschilderd door Frans de Hulst, maar door Cornelis Saftleven."

"Saftleven?"

"Juist. Hij stond bekend om zijn uitzonderlijke studies van dieren. Veel kunstenaars vroegen hem om de dieren in hun schilderijen te verzorgen. Dat gebeurde in de zeventiende eeuw veel vaker dan mensen denken."

Antoinette opent een ander boek, “Ik ben dus gaan zoeken naar Cornelis Saftleven en kwam deze afbeelding tegen.”

Jessica buigt zich verder over de pagina. "En toen werd het pas echt interessant." Antoinette bladert een paar pagina's verder. "Ik kwam een tweede schilderij tegen. Ook van De Hulst met dieren van Saftleven. De titel is nogal bijzonder."

Ze draait het boek naar Jessica toe. "Met z'n allen op pad."

De reproductie is klein en korrelig. Eigenlijk veel te klein om iets met zekerheid te kunnen zeggen. Jessica pakt automatisch haar leesbril. Minutenlang zegt ze niets. Ze knijpt haar ogen half dicht.

"Dat is vreemd..."

"Wat zie je?"

"Ik weet het niet."

Ze pakt een vergrootglas dat op tafel ligt.

"Misschien zie ik wat ik wíl zien."

Antoinette zegt niets.

"Die witte kat..."

Ze schuift haar vinger voorzichtig over de afbeelding zonder het papier aan te raken.

"...die houding..."

Even later wijst ze naar een tweede dier.

"En daar... die donkere kat."

Nog een paar seconden stilte.

"Het zou toeval kunnen zijn."

Antoinette glimlacht.

"Maar?"

Jessica haalt diep adem.

"Maar als ik heel eerlijk ben... dan doen ze me ontzettend denken aan Pluisje en Apollo."

Ze kijkt opnieuw.

"En die hond daar... die zou Elvis kunnen zijn."

Haar blik glijdt verder over het schilderijtje.

"Of Jack..."

Ze schudt haar hoofd.

"Nee... dit is veel te klein om zulke conclusies te trekken."

Antoinette knikt tevreden.

"Dat hoopte ik al dat je zou zeggen."

Jessica kijkt haar vragend aan.

"Je bent voorzichtig geworden. Dat is precies wat een goede onderzoeker doet."

Ze tikt met haar nagel op de beschrijving.

"Maar kijk eens naar het jaartal."

1658.

Jessica rekent automatisch terug.

"Dat is ná het faillissement."

"Precies."

Als de dieren werkelijk dezelfde zouden zijn, betekent dat dat ze jaren later opnieuw zijn geschilderd.

Niet door Apollo.

Maar door iemand anders.

Dat zou betekenen dat de dieren hem mogelijk hebben verlaten... of dat ze na zijn faillissement ergens anders terecht zijn gekomen.

Voor het eerst sinds lange tijd lijkt er een compleet nieuwe onderzoekslijn te ontstaan.

De dagen daarna zet Antoinette vrijwel haar volledige netwerk in. Conservatoren, archivarissen, particuliere verzamelaars en kunsthistorici ontvangen telefoontjes en e-mails. Veel antwoorden leveren niets op, sommige lopen dood en enkele blijken simpelweg verkeerde verwijzingen te zijn.

Pas na enkele dagen krijgt ze eindelijk beet.

Een conservator van het Zeeuws Museum reageert vrijwel direct.

"Ja," zegt hij terwijl hij de beschrijving aanhoort. "Dat schilderij hangt inderdaad bij ons."

Antoinette recht haar rug.

"Mag ik vragen waarom u ernaar informeert?"

De conservator klinkt vriendelijk, maar ook verbaasd.

"Ik begrijp alleen niet zo goed waarom iemand van het Rijksmuseum ineens belangstelling heeft voor juist dát schilderij."

Antoinette glimlacht.

"Dat begrijpt u waarschijnlijk pas wanneer ik het u persoonlijk kom uitleggen."

Aan de andere kant van de lijn blijft het een paar tellen stil.

"Nu maakt u mij nieuwsgierig."

Antoinette legt langzaam haar telefoon neer.

Op haar bureau ligt nog steeds de uitdraai van een heel ander spoor.

Het schilderij uit Tussen Kunst & Kitsch.

Dat mysterie was immers nog lang niet opgelost.

En ineens leek het alsof beide puzzels misschien toch ergens met elkaar verbonden waren.

Let op: De Legende van Apollo van Rijn is een fictief verhaal. Lees meer op de pagina Over dit project.